IRREGULAR ZINE

FILDIRCIK

Ağzıma gözüme kaçan taş toprağa, bedenimi yaralayan onca ölü ağaç dalına rağmen gözümün önünde fıldır fıldır dönen dünyanın güzelliğine kapılıyorum. Kollarım çiziklerle doluyor, bacaklarım kırılmış, midem bulanıyor. Arada bir koskoca bir taşa çarpıyorum ve nefesim kesiliyor. Ancak o fıldırcık görüntü hep güzel. Kimi zaman o an nereden geçtiğimi seçebiliyor ve o yerden çok keyif alıyor olsam bile durmak maalesef ki mümkün değil. Bazen de dikenler, ölü hayvan leşleri, kırık ağaç dalları, kozalaklar ve tenimi yaralayan nice şeyin olduğu yerlerde yuvarlanırken daha hızlı yuvarlanmak, bir an önce geçip gitmek istiyorum. O da mümkün değil. Her görüntü bir daha görünmemek üzere ardımda kalıyor. Daha hızlı ya da daha yavaş yuvarlanmak imkansız. Yanıma kar kalacak olan tek şey o fıldırcık görüntünün güzelliğine kapıldığım anlarda kendime düştüğüm notlar olacak.

“Müzik teorisi şart.”

-ben

“Bir şeyleri bitirmeye meyilli bir çocuktum. Artık değilim.”

-ben

“Önemli günlerde karnında uçuşanlar kelebek değil.”

– Bağırsak antiseptiği